Er zijn momenten waarop praten niet helpt. Waarin mijn hoofd vol zit, mijn hart zwaar voelt, en ik met geen pen kan uitleggen wat er gaande is. Dan weet ik: ik moet bewegen.
Op dit soort momenten ben ik zó blij dat ik Tijger, mijn hondje heb. We gaan samen het bos in of naar het strand en we lopen het eruit. Geen muziek, geen mensen, geen afleiding. Alleen de natuur, mijn ademhaling en een stevig tempo. En ja, dat transpireren, dat zweet, het is alsof er letterlijk oude spanning, afvalstoffen en negativiteit uit mijn lijf stroomt. Ik laat los.
Als ik dan thuiskom voel ik me opgelucht. Lichter. Alsof ik weer ruimte heb. Alsof mijn geest zich opnieuw heeft geordend. Het perspectief is helderder, mijn hart kalmer. Beweging heeft me gereset.
Ik ben iemand die haar energie écht kwijt moet. Dus ik sport regelmatig. Vijf ochtenden in de week, maximaal een half uurtje. Dat klinkt kort, maar het is precies genoeg om in mijn lijf te zakken, mijn bloed te laten stromen en mezelf krachtig wakker te maken.
Er zijn dagen dat ik mezelf echt moet motiveren. Dan tel ik de rondes. Maar ergens halverwege, bij ronde drie of vier, voel ik de shift. Mentaal en fysiek. Alsof mijn lichaam me bedankt. Ik voel me sterk, helder, blij. Niet alleen omdat mijn lijf zich vormt, maar vooral omdat ik me voel zoals ik bedoeld ben: levend.
Rond mijn veertigste werd het mijn missie: mijn lichaam in de best mogelijke vorm krijgen, van binnen en van buiten. Niet uit ijdelheid, maar uit liefde. Omdat ik weet, diep van binnen, dat ons lichaam een zelfhelend vermogen heeft. En ik wil dat vermogen ondersteunen, voeden, activeren.
Naast bewegen ben ik ook veel bewuster gaan eten. Mijn karretje zit tegenwoordig vol met kleur: 20 tot 30 soorten groenten en fruit per week. Minder vlees. Meer plantaardig. Geen alcohol. En ik ben gestopt met roken, écht gestopt. Ik voel het verschil tot in mijn cellen.
Beweging is mijn medicijn. Geen quick fix. Geen façade. Gewoon ik.
In beweging. In heling.
