Er zijn vrouwen die hun leven bouwen op omstandigheden. En er zijn vrouwen die hun leven bouwen op overtuiging. Wangari Maathai was de tweede soort.
Een vrouw die begreep dat echte verandering niet begint met het winnen van systemen, maar met het terugwinnen van innerlijke kracht. Een vrouw die bomen plantte in een wereld waar alles om haar heen omgekapt werd, letterlijk en figuurlijk.
Een vrouw die meer dan 50 miljoen bomen liet groeien,
maar het mooiste bos dat ze ooit creëerde, was het bos in zichzelf.
Discipline is geen straf, het is bescherming van je toekomst
Wangari werd niet groot omdat ze droomde. Ze werd groot omdat ze dag na dag, seizoen na seizoen bleef handelen,
ook wanneer alles in haar omgeving zei dat het onmogelijk was.
Ze begreep iets wat in onze moderne wereld soms vergeten wordt:
Discipline is een vorm van liefde.
Doorzetten is een vorm van zelfrespect.
Volhouden is een vorm van geloof.
Niet het soort discipline dat hard is en verkrampend, maar discipline als een dagelijkse zachte keuze:
“Vandaag doe ik wat mijn toekomst nodig heeft.”
