Aan het einde van dit jaar kijk ik niet terug in cijfers of prestaties.
Ik voel vooral wat is weggegaan en hoeveel rust daarvoor in de plaats is gekomen.
Het is stiller geworden. Niet leeg, maar helder. Alsof alles wat niet meer klopte vanzelf is losgelaten, en wat bleef eindelijk ruimte kreeg om te ademen.
Dit jaar heb ik dingen losgelaten die ooit vanzelfsprekend waren. Roken. Alcohol. Koffie. De constante stroom van prikkels. En ik koos bewust voor een celibatair leven, niet uit afwijzing, maar uit aandacht. Om weer te voelen wat van mij is, zonder afleiding.
Loslaten bleek geen verlies.
Het bleek ruimte.
In die ruimte begon iets anders te groeien. Meer beweging, zonder dwang. Eenvoudig en voedend eten. Minder schermen, meer luisteren. Meer buiten zijn. Meer rust in huis en in mijn hoofd. Dit was geen terugtrekking uit het leven. Het was een terugkeer erin.
Waar ik het meest trots op ben, is niet iets wat je van buiten ziet. Maar het blijven staan.
Acht maanden niet roken. Bijna zeven maanden zonder alcohol. Discipline zonder hardheid.
Helderheid in relaties. Mezelf dragen zonder verdoving.
Toen de ruis verdween, werd mijn wereld kleiner en tegelijk dieper.
Er kwam minder innerlijke strijd. Mijn intuïtie werd scherper.
Keuzes werden eenvoudiger. Verbindingen eerlijker.
Er is één zin die dit jaar voor mij samenvat: The less attached, the more connected.
Hoe minder ik me vastklampte aan vormen en verwachtingen, hoe meer echte verbinding er ontstond: met mezelf, met anderen, met het leven zoals het is.
Het nieuwe jaar neem ik niet in met plannen of voornemens. Wel met richting. Nog minder ruis.
Nog meer helderheid. Liefde zonder trekken. Verbinding zonder afhankelijkheid.
Dit jaar hoef ik niets meer af te ronden.
Alles heeft zijn plek gekregen.
Liana
