Soms kom je tijdens een wandeling ineens iets tegen dat meer zegt dan woorden. Een cirkel van stenen. Of een spiraal.
Achtergelaten door iemand. Geen idee vaak wie of waarom, maar het zet je aan het voelen.
De eerste keer dat ik zo’n spiraal zag, bleef ik staan. Er ging een soort rust van uit. Alsof de stenen met elkaar ademden.
Alsof ze zeiden: hier is iets geheeld, of in beweging gebracht.
Spiralen zijn oeroude symbolen. Ze staan voor de weg van buiten naar binnen en weer terug. Voor het leven zelf, dat zich steeds herhaalt in nieuwe vormen: groei, loslaten, terugkeren, beginnen.
In veel culturen worden spiralen gebruikt als ritueel van transformatie: van chaos naar orde, van denken naar voelen, van controle naar vertrouwen.
Thuis heb ik mijn stenen ook in een spiraal gelegd. Elke steen met een intentie. Ibiza, Curaçao, mijn geboorteplaats: plekken die allemaal iets in mij dragen.
Wanneer ik ernaar kijk, lijkt het alsof de spiraal beweegt.
Niet letterlijk, maar energetisch. Hij herinnert me eraan dat alles in mij verbonden is: verleden, heden, toekomst en dat elke laag van mijn leven een stukje dieper in het midden brengt.
Daar, in dat midden, ligt rust. En dat is waar ik telkens naar terugkeer.
