Ik schilder mezelf, want ik ben degene die ik het beste ken
Er zijn vrouwen die je raken met hun woorden. En dan zijn er vrouwen zoals Frida Kahlo, die je raken zonder iets te zeggen. Frida was rauw, mystiek, aards en spiritueel. Ze schilderde haar pijn, haar liefdes, haar lichaam, haar gebrokenheid en haar vrijheid. Alles was zichtbaar en precies daarin lag haar kracht.
Bij LIA eren we vrouwen die hun littekens niet verbergen, maar transformeren tot levenskracht. Frida was dat. Ze ís dat nog steeds.
Frida werd geboren in 1907 in Mexico. Op haar zesde kreeg ze polio. Op haar achttiende raakte ze zwaargewond bij een busongeluk, haar rug brak, haar heup verbrijzelde, haar toekomst leek stil te vallen. Tijdens haar revalidatie begon ze te schilderen. Zelfportretten, bloemen, dood, seks, bloed, liefde, niets bleef verborgen. Ze trouwde met de beroemde kunstenaar Diego Rivera, maar hun liefde was stormachtig en vaak pijnlijk. Toch bleef ze kiezen voor expressie, voor eigenheid, voor kleur. Ze werd een icoon, niet omdat ze perfect was, maar omdat ze alles durfde te zijn: wild én wijs, rauw én zacht, kwetsbaar én krachtig.
Frida leefde in alignment met haar hele zelf, inclusief het gebroken deel. Ze probeerde niet te helen door te verhullen, maar door zichtbaar te zijn. Bij LIA geloven we dat echte kracht zit in integratie. Je hoeft niets weg te stoppen. Juist in je schaduw, in je pijn, in je “te veel zijn” daar ligt je goud.
Frida herinnert ons eraan: het leven hoeft niet netjes. Het moet waar zijn.
